englishman in newyork

hic acmadigim playlistler yapiyorum, son iki uc gundur yazip yayinlamadigim tonlarca yazi var. kendimi fazlasiyla tuhaf hissediyorum, bariz ve alisilmis olandan cok daha fazla. dun saatlerce zihnimdeki havuzun dibinde oturdum, hic mi ise yaramaz? kendimi durduracak degilim, peki kendimi kendimden koruyacak degil miyim?

 

jen'in olmedigini, dawson'la hep el ele olduklarini, o ufakligi birlikte buyuttuklerini, ruh eslerinin illa sevgili olmak zorunda olmadigi bir dunyada olduklarini, jen'in kiskanilasi mor pelerini olan o yerde olduklarini ve jen'in sonunda ait oldugunu hissedebildigini dusundugumde kendimi durduracak degildim.